Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Adamın kafasında derin bir yara izi mevcuttu. Kavganın başına bir şarapnel parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Mehmet'ti. Savaşta ağır izler asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danimarka kurumunda bir zaman bakım alıyor. Sağ kolu hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günler kucağıma birçok kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan sonra insanlara verdiği kalemleri sahiplerinin ihtiyacı için okulun önüne bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini şiddetle yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimizi “Yapmayın kurtulun!” demekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Okul ve evde ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog danışmanı çaba sonuç vermedi. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini toplantıya tespit etti.

Bütün aile tamamı birlikte gelişti. Hepsi birden aynı birlikte kalıyorlar. Büyük aile birlikte toplantı odalarına girer girmez, Rahman kalktı, “Muallim!” dedi koşarak dedesinin ellerini öfkeye aniden yaptı.

Dışarısı soğukken ben iki] çorap. Dede, terlikle gelmişti. Yeleğin altına giydiği beyaz kıyafetini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Anne ve nine kapalıydı. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımızda, o çocuk çok kötü hissetti. Ağlayarak ağlamaya başladı. O çocuk psikolojisi gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, kendisini “Hala gözleriyle bilincinde şekilde yatak gece işemeye!” dedi. Rahman utanarak odadan ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailelerin da onayıyla oğlunun bir rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile özel ve koordine görevi görev verildi.

Sonraki zamanlarda o çocuk okulda koşarken, kapıya. Zararı olmadı fakat hissi acı duydu, uzun yoğun ağladı. Onu teselli etmek amacıyla elini tutarak kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir renkli kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuyor görerek uzak dan onu sessiz sade> izledim. Rahman, renkli kalemlerle bir şeyler karalarken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kâğıdı alırken önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça uğraşmış, uyumak istiyor ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” dedi. O yıl yeni bir okulda görev aldım. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır ile buluştum. Bana gözüne kestirdi, “Muallim!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü karardı; bana gizlemedi. Rahman daha sonra zamanlarda çeşitli Suç olaylarına dolaşıp polis kayıtlarına geçmiş. Ailesinden alınarak problemli yetiskinlerin eğitildiği bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün çabalarımıza karşılık o çocuğu elinden alınmamış olduk.